به وبلاگ خصوصی کافی نت یاس خوش آمدید.

آدرس : قزوین ـ خیابان دانشگاه بالاتراز آموزشکده فنی کافی نت یاس

E-mail : info.yasnet@yahoo.com

تلفن: ۳۶۷۰۳۰۳

هر وقت خنديدم گفتن ديوونه‌ای٬هر وقت گريه کردم گفتن بچه‌ای

خواستم حرف بزنم گفتن پر حرفی٬ساکت نشستم گفتن

٬تو فکر که هستی شايد عاشقی٬حالا هم که عاشق شدم

ميگن اصلاً کارت درست نيست ٬ به نظر شما

بايد چيکار کرد تو اين دنيا

 يك نفر نيست كه غم هاي مرا بشناسد
دل عاشق , دل تنهاي مرا بشناسد
حجم خاكستري غربت تنهايي من
يك نفر نيست كه دنياي مرا بشناسد
يك نفر نيست كه از خاموشي چشمانم
شب يلداي غزل هاي مرا بشناسد
سفر عشق به آبادي خاموش دلم
يك نفر نيست كه ردپاي مرا بشناسد
يك نفر نيست كه در نيمه شب دلتنگي
غم پنهان , غم پيداي مرا بشناسد
يك نفر نيست كه از شعله سوزنده اشك
طلب عشق و تمناي مرا بشناسد
دلم آويخته از دار پريشاني ها
يك نفر نيست مسيحاي مرا بشناسد
يك نفر نيست كه غمهاي مرا بشناسد
دل عاشق , دل تنهاي مرا بشناسد

  دوباره تنها شده ام ‚ دلم نمي خندد ‚ غصه ها كليد صندوقشان را در قلب من يافته اند و هيچ آب زلالي براي شستشوي قلب شكسته ام به خانه دلم سر نمي زند.
دوباره دلم گرفته ‚ دوباره دلم هواي تو را كرده...
قلمم را بر مي دارم و با مركبي از آب رودخانه ها از ابر سپيد بالاي سر در خانه ات سخن مي گويم ‚ دوباره فرشتگان يادت را برايم مي آورند و باز هم از تو خبري نيست .
دلم براي ديدنت پر مي مي كشد دلم مي خواهد دوباره به سوي آغوش پر مهرت قدم بگذارم و چون قطره اي در امواج خروشان سخاوتت غرق شوم.
تو را كجا مي توانم بيابم ؟
در چشمان به انتظار نشسته يك عاشق؟ در قلب پيرزني كه نام تو را فرياد مي زند ؟ يا در داستان نويسنده اي كه براي هميشه قلمش رامي شكند؟
دلم مي خواهد وقتي شبنم روي گلها بيدار مي شود برايت نامه بنويسم .
دلم مي خواهد نامه هايم را بخواني و جواب آنها را به نشاني كوچه باغ محبتها بفرستي.
دوباره تنها شده ام ‚ تنهاي تنها‚ مگر بغير از تو كس ديگري را هم دارم كه تنهايي ام را برايش معناكنم ‚ مي خواهم هميشه از تو بنويسم.
هميشه فقط براي تو شعر بسرايم و ! هميشه با شبنم گونه هاي تو لحظاتم بهاري شود
دوباره شب فرا مي رسد و تپش قلب مرا كيست كه آرام كند ؟
دوباره سايه ات را روي ديوار كوچه مان مي بينم
دلم مي خواهد ابرهاي سياه كنار بروند و تلالو وجودت همچو خورشيد فروزان تمامي وجودم را روشن كند .
تا صبح به انتظار مي نشينم و فردايي را با اميد آغاز مي كنم.
با اميد به آمدنت‚ با اميد به سپيد شدن لحظه هاي تاريك
و با اميد به روشن شدن شب تنهايييييييييييييييييييييييييييي

کاش می شد ولی......................

می خواهم از اقیانوس گرم نگاهت شعر بسازم و از دریای خروش نگاهت که بیانگرمهر و عاطفه ات

می باشد خرمن گیرم ای کاش باران بودم تا غبار غمهایت را پاک می شستم و ماه بودم تا قلبت را نورانی

می کردم و اگر خورشید بودم بر قلبت می تا بیدم و اگرباد بودم علفهایت با خود می بردم ای کاش پرنده ای

بودم و بر آسمان نیلگون قلبت پرواز می کردم.

اما افسوس... افسوس و صد افسوس که نه باد و نه باران و نه پرنده هستم

تقدیم به کسی که به اندازه ی ستاره های آسمون دوستش دارم

در دفتر سپیدم یادت همیشه جاری است ،اسمت برای گلها فریاد بی قراریست،آینیه ی دو چشمت خورشید

بی غروب است.در قلب نگاهت آهنگ برباریست

اگه داشتم تورا

اگه داشتم تو رو دنیام یه صفای دیگه داشت
شب عشقم واسه من حال و هوای دیگه داشت
اگه داشتم تو رو رسوای عبادت می شدم
دلم این خسته عاشق یه خدای دیگه داشت

اگه داشتم تو رو اون قصه نویس
واسه من یه قصه های دیگه داشت
می دونم زندگی اینجوری نبود
مرد عاشق یه شبهای دیگه داشت

اگه داشتم تو رو اون میخونه که جای منه
شبها اونجا جای من یه بینوای دیگه داشت
نمی گم با تو واسم، گریه دیگه گریه نبود
با تو این زمزمه ها یه های های دیگه داشت

می دونم پیش تو آروم می شدم حتی اگه
قهر و نازت واسه من درد و بلای دیگه داشت
اگه یارم می شدی، صاحب دنیات می شدم
فکر نکن چشمهای تو یه آشنای دیگه داشت  

در انتظار فرصت عمری تباه کردم...فرصت جوانیم بود من اشتباه کردم

لغت نامه

می خوام یه قصری بسازم پنجر هاش ابی باشه من باشم تو باشی یک شب مهتابی باشه

می خوام یه کاری بکونم شاید بگی دوستم داری می خوام یه حرفی بزنم که دیگه تنهام نزاری

می خوام برات از اسمون یاس های خوشبو بچینم می خوام شبا عکس تو را تو خواب گل ها ببینم

امشب می خوام تو اسمون عکس چشا تو بکشم اگه نگاهم نکنی ناز نگاه تو بکشم

امشب می خوام برای تو فال حافظ بگیرم اگه که خوب در نیومد به احترامت بمیرم

امشب می خوام تا خود صبح فقط برات دعا کنم برای خوشبخت شدنت خدا خدا کنم

یه وقتی که من نبودم بی خبر از اینجا نری بدون یه خدا حافظی پرنزنی تنها ن نری

یه موقعی فکر نکنی دلم برات تنگ نمی شه زندگی بی تو کم رنگ نمی شه

اگه بری شبا چشمام یه لحظه هم خواب ندارن اسمون های ارزو یه جرعه مهتاب ندارن

ای کاش منم تو اسمون یه مرغ دریایی بودم شاید دوسم داشتی یه اهو صحرایی بودم

ای کاش بدونی چشاتورا به صد تا دنیا نمی دم یه موج گیسوی تو رو به صد تا دریا نمی دم

تا وقتی اینجا بمونی بارون قشنگ نم نم هوای رفتن کنی مرگ گلای مریم نگاه کن و برایم بگو

بگو می ری یا می مونی بگو دوسم داری یا نه مرگ گلای شمدونی نامه داره تموم می شه

مثل تموم نامه ها اما تو مثل اسمون عاشقی و بی انتهای.............

الهي کساني که دل يارشان را مي شکنند از زمين پاک کن
الهي کساني که عشق را باور ندارن چشم بصيرت ده         
لهي همه را به عشق شان برسان

بهترين شعر، شعر زندگي است. شعري است كه از خاموشي غم انگيز شب، از حركت كشتي در دل دريا، از راههاي پرگلي كه بسوي نهرهاي ناشناس مي رود، از رنجهاي بيحاصل از بامدادهاي تلخ، از طعم بوسه هايي كه رد و بدل نشده، از عشق بي عشق سخن مي گويد.

زندگی فی نفسه مانند یک بوم سفید نقاشی است؛ هر چه بر روی ان بکشی همان می شود. می توانی رنج و محنت بر روی آن نقاشی کنی، از طرف دیگر می توانی نقش شادی و خوشبختی بر ان بیفکنی. شکوه و عظمت وجود انسانی تو در این آزادی خلاصه می شود. تو می توانی طوری از این آزادی استفاده کنی که زندگی ات به جهنم تبدیل شود، یا طوری که زندگی ات  آکنده از زیبایی، نیکی،شادی و صفات بهشتی گردد. این به تو بستگی دارد. انسان دارای این ازادی است. دلیل اینکه در دنیا رنج و محنت وجود دارداین است که آدم ها نادان هستند و نمی دانند بر روی این بوم چه نقاشی کنند.

شبي پرسيدمش با بي قراري به غير از من کسي را دوست داري؟
شد اشک چشمانش از شرم جاري!
ميان گريه هايش گفت آري  **                              اون نه گريه مي کنه نه شرم  داره تازه دستي بخواه هم هست
منم ديگه نبايد ديگه در مورد اين موضوع حرف بزنم
چون ديگه برام مهم نيست جز اينکه خودش و درست کنه
منم مثل اون بي مر فعت نيستم برم با کس ديگه
نه اين که به اميد اون باشم نه مي خوام خودم باشم خود

می خواهم پیش از تو بمیرم

 آیا آن که بعد می میرد

                                       آنرا که پیشتر مرده

                                       خواهد یافت ؟

 پس برای اطمینان همیشه با تو بودن کاری می کنم

 می خواهم که مرا بسوزانند

 خاکسترم را در ظرفی بریزند

                                       بر طاقچه ی اتاق تو

 آن ظرف را

 از شیشه ای شفاف کن

 تا درونم را ببینی

 می بینی فداکاریم را ؟

 از خاک شدن دست می کشم

 از گـُل شدن دست می کشم

                                       تا کنار تو باشم

 خاکستر می شوم

 تا با تو زندگی کنم

 آنگاه وقتی تو هم مُردی

 می توانی درون شیشه بیائی

 تا آنجا با هم زندگی کنیم

                                    خاکستر تو ، خاکستر من

 تا اینکه عروسی حواس پرت

 و شاید نوه ای بازیگوش

 بیرونمان بیاندازد

 اما دیگر چنان درهم شده ایم

 که حتی اگر ذره ای از ما بردارند

 اتم به اتم پیش هم نشسته ایم

 با هم به روی زمین پخش می شویم

 روزی اگر نَمی  بر گیریم

 حتماً دو شکوفه خواهیم شد

 یکی تو

            یکی من

                                      نمی خواهم به این زودی بمیرم

                                      تازه تو آمدی

 می خواهم با تو عمری دراز داشته باشم ؛

 با تو

 مرگ نمی تواند به هراسم افکند

 تو تازه ای

 تازه ی تازه

 از من پرسید منو بیشتر دوست داری یا زندگیتو ؟ گفتم زندگیمو . قهر کرد و رفت ولی نمیدونست تموم زندگیمه!!!

تقديم به تو

پس كي مياي!!؟؟

غروب تنهایی